Barbara Ballerina Prima en de hond
van Leny 'T Hoort

Een hele tijd geleden, toen Ploppetoe nog een oudere-jongere was en H3, de eerste boetiek van Groningen, nog postbode-capes verkocht in de naam van "Peace en Love", woonde er in ‘T Ruigezand bij Oldehove een sproetig meisje met springerig haar. Ze heette Leenietje en ze zat samen met Barbara Ballerina Prima (toen nog Barbara Ballerina Mini) op ballet op de balletschool van juf Mildred Eugenie.

Barbara en Leenietje waren dikke vriendinnen en vaak kwam Barbara Ballerina Mini met de bus op bezoek bij Leenietje in ‘T Ruigezand. Leenietjes ouders waren vader en moeder ‘T Hoort, en die wisten precies hoe het hoort. Als Barbara bleef eten lagen er soms wel 3 messen en 4 vorken en stond er altijd een kommetje water bij je bord.
Niet om te drinken, maar om je vingers te wassen. Ook gingen Leenietje of haar ouders niet naar de wc, nee, ze gingen naar het twaalet. Een drol noemden ze een bolus en als ze ergens over praatten dan diskuusjeerden ze. Leenietjes vader was leraar in het dorp, en als Leenietje en haar vader met Barbara door het dorp liepen dan zei iedereen die ze tegen kwamen; Meester!

Leenietjes huis lag aan het water van het reitdiep vlak bij het grootste gemaal van Europa, Electra. Dat gemaal was een soort super- waterschepper,die er voor zorgde dat de grond niet te nat werd als het veel had geregend. Even verderop aan het water stond een houten schuurtje met een steigertje. Dat schuurtje was van Loe, de palingboer. Loe was er haast nooit, en Barbara en Leenietje speelden vaak op de steiger van het schuurtje van Loe. Eigenlijk was Leenietje altijd bij en in het water. En als ze er zin in had dan pakte ze haar oranje bootje en roeide naar de zee, wat niet zo ver was.
Op een dag toen Barbara weer eens op bezoek was en ze samen op de steiger aan het spelen waren, vertelde Barbara over haar oom Martin, de hondetemmer. Oom Martin was langsgekomen en hij had beloofd de volgende keer dat hij kwam een jong hondje voor Barbara Ballerina Mini mee te nemen. En nou zou oom Martin morgen komen met dat jonge hondje.

Leenietjes gezicht zakte helemaal uit, en haar piekhaar ging helemaal slap langs haar gezicht hangen. Barbara begreep er niks van, en ze vroeg aan Leenietje wat er was. Leenietje vertelde dat ze een vlaamse reus(dat zijn hele dikke slome konijnen met lange flaporen) had gehad die Arnold heette. Maar al na 2 dagen had vader ‘T Hoort gezegd dat er konijnebolussen in zijn pantoffels zaten. De volgende dag had hij gezegd dat zijn pijp was doorgeknaagd en de ochtend daarop liet Arnold een wind terwijl ze zaten te ontbijten. Arnold moest weg, want ja, een konijn met windgeur dat hoort niet. Leenietje was heel verdrietig geweest, maar ja, windgeur is windgeur, en daar hielp geen lieve zoete gerritje aan.
Vader en moeder ‘T Hoort hadden gezegd dat een huisdier niet ging bij goede manieren, want elke hond, kat, konijn, cavia, kanarie of postduif kon onverwachts een wind laten. En dat is natuurlijk waar. Barbara Ballerina Mini hoorde het verhaal aan en zei tegen Leenietje dat ze het heel erg vond. Het was natuurlijk heel leuk om een jonge hond te krijgen, maar als je vriendin niks heeft, dan is er niet echt veel aan. En die avond toen Barbara op de bus stapte naar huis, nam ze zich voor om een oplossing te verzinnen.
De volgende dag kwam oom Martin al vroeg langs en hij had een heel lief grijs jong hondje bij zich. Barbara mocht hem meteen vasthouden, en ze zouden hem noemen naar oom Martin, namelijk Gausje. Die middag ging Barbara Gausje uitlaten aan de riem. Toen Gausje had geplast liepen ze naar de balletschool van juf Mildred-Eugenie.

Barbara Ballerina Mini dacht dat juf Mildred-Eugenie misschien wel een oplossing wist voor het probleem van Leenietje ‘T Hoort. Toen Barbara bij de balletschool kwam zat juf Mildred-Eugenie op een stoel in de zon voor de school met een kopje zomerthee. Barbara vertelde dat ze een jonge hond had en dat die echt van haar was. Gausje kwispelde naar juf Mildred-Eugenie en juf Mildred-Eugenie gaf Gausje een aai over zijn bol.
Toen vertelde Barbara wat er met de vlaamse reus van Leenietje was gebeurd en dat Leenietje nou nooit een huisdier kon. Toen juf Mildred-Eugenie dat hoorde was ze even stil. Toen begon ze te denken en toen begon ze te lachen. Barbara wist het al. Juf Mildred-Eugenie had een idee! Juf Mildred-Eugenie vertelde wat ze had bedacht.
- "Welk dier is een superhuisdier?"; vroeg ze.
- "Een hond"; zei Barbara Ballerina Mini.
- "Juist!"; zei juf Mildred-Eugenie:"En laten die winden?".
- "Ja"; zei Barbara.
- "En welke dieren zitten altijd in het water?"; Vroeg juf Mildred-Eugenie weer.
- "Waterdieren!", antwoorde Barbara."En zeedieren!"
- "En wat gebeurt er als je een wind laat onder water"; vroeg juf Mildred-Eugenie op haar beurt.
- "Dan krijg je bubbels, net als van vissen" zei Barbara vragend.
- "Juist, en zijn bubbels winden?", vroeg juf Mildred-Eugenie weer.
- "Nee, bubbels zijn gewoon bubbels, geen winden"; antwoorde Barbara Ballerina Mini, zonder dat ze er een bal van snapte.
- "Nou, dan is het makkelijk genoeg, Leenietje moet een hond voor onder water, dus een zeehond!"; lachte juf Mildred-Eugenie, en ze nam een grote slok van haar thee. De volgende dag vertelde Barbara de oplossing aan Leenietje, die meteen van haar ouders een zeehond mocht gaan halen in Harderwijk bij het dolfinarium. Leenietje was gelukkig, vader en moeder ‘T Hoort waren gelukkig, en wij weten ook meteen hoe het komt dat Lenie ‘T Hoort later een zeehondencreche in Pieterburen kreeg.

naar hoofdpagina?
Klik op de spitsen